ΒΙΝΥΛΙΟ

Η δομή του εμπορικού δίσκου  kathimerini.gr 

Ο κλασσικός εμπορικός δίσκος είναι χαραγμένος με 2 ομόκεντρα σπειροειδή αυλάκια, ένα σε κάθε πλευρά του δίσκου που τρέχει από την εξωτερική πλευρά του, προς το κέντρο. Καθώς ο δίσκος περιστρέφεται δεξιόστροφα σε μία σταθερή ταχύτητα, η βελόνα τοποθετείται στο αυλάκι και μετατρέπει τις δονήσεις σε ηλεκτρικό σήμα, το οποίο με τη σειρά του οδηγείται στον ενισχυτή και τέλος, στα ηχεία.

Το εισαγωγικό αυλάκι στην άκρη του δίσκου είναι περίπου 6χιλ, είναι κενό με διαστήματα το οποίο επιτρέπει στη βελόνα να μετακινηθεί στα γραμμένα αυλάκια χωρίς να τα καταστρέψει. Μεταξύ κάθε διαδρομής στο γραμμένο τμήμα ενός LP υπάρχει μια σύντομη απόσταση όπου το αυλάκι χωρίζεται ανά διαστήματα. Αυτό το διάστημα είναι ορατό και καθορίζει τη διαδρομή της βελόνας.

Στο κέντρο του δίσκου όπου βρίσκεται η ετικέτα, δηλαδή στο τέλος του αυλακιού (run out groove), το αυλάκι ενώνεται και διαμορφώνει ένα πλήρη κύκλο έτσι ώστε όταν η βελόνα φτάσει σε αυτό να περιστρέφεται επανειλημμένα στο ίδιο σημείο, έως την ανύψωση του βραχίονα. H ποιότητα του ήχου και η διάρκεια ζωής των δίσκων εξαρτάται εκτός από τη σωστή χρήση, και από την πυκνότητα του βινυλίου.

Πολλοί προτιμούν τα άλμπουμ των 180 γρ. λόγω της καλύτερης ακουστικής ποιότητας και των λιγότερων παραμορφώσεων-θορύβων. Το βινύλιο είναι ένα είδος πλαστικού, εύκαμπτο και άθραυστο σε κανονική χρήση.

Δεδομένου πια πως οι δίσκοι κατασκευάζονται από λεπτό ανακυκλωμένο πλαστικό, χαράσσονται εύκολα, διαβρώνονται από την θερμότητα, μαζεύουν σκόνη και στατικό ηλεκτρισμό. Η κακή αποθήκευση η οι ατέλειες στην κατασκευή του σφικτού διάφανου προστατευτικού μπορούν επίσης να μειώσουν τη διάρκεια ζωής, αλλά και την απόδοση. Η σκόνη και οι γρατσουνιές εκτός από τα ενοχλητικά «σκασίματα» που προκαλούν μπορούν να φθείρουν τη βελόνα του πικάπ.

Η πλειοψηφία των δίσκων πιέζεται σε μαύρο βινύλιο. Το υλικό που χρησιμοποιείται για να μαυρίσει το αρχικό διαφανές μίγμα PVC είναι ο μαύρος άνθρακας ο οποίος αυξάνει την ανθεκτικότητα του δίσκου και τον καθιστά αδιάφανο.

Κάποιοι δίσκοι πιέζονται σε χρωματισμένο βινύλιο ή σε δίσκους εικόνων (Picture Disc) με πρωτότυπα εξώφυλλα, ένθετα ή αφίσες.

βιοι παράλληλοι

απο το Kafeini

Ο θόρυβος κι η μουσική κινούνται με το ίδιο νόμισμα: τον ήχο.

Νομίζω ότι, για μένα, η μουσική έχασε την ισχύ της, όταν εξοβέλισε το θόρυβο από τη θέση του, ώστε να γίνει αυτή συνεχώς παρούσα ως background music. Η αντίσταση, ίσως, στην διαρκή υποχώρηση της μουσικής στο ‘υπόβραθο’ όσων κάνουμε, ξεκινά από την υπενθύμηση της φυσικότητάς της. Παλιά – ίσως υπάρχουν επισκέπτες αυτού του μπλογκ που να καταλαβαίνουν τι εννοώ – δεν πηγαίναμε στο σπίτι ενός φίλου για να ακούσουμε μουσική, αλλά για να ακούσουμε δίσκους.

Η διαδρομή ενός δίσκου από το ράφι ή το χαλί, ώσπου να τον αγγίξει η βελόνα του πικάπ, και πίσω στη θήκη του, σήμαινε ότι η πρώτη αίσθηση με την οποία μας δινόταν η μουσική ήταν η αφή. Δεν μπορώ εύκολα πια να θυμηθώ πως ήταν να ακούω μουσική, χωρίς παράλληλα να αλλάζω ταχύτητα στο αυτοκίνητο, ή να συζητώ, ή να προχωρώ ένα βιβλίο, ή να πληκτρολογώ.

Μου ρθε στο νου ένα κείμενο που διάβασα πριν από πολύ καιρό. Στην εισαγωγή τού βιβλίου Οι Αθώοι, ο Herman Broch αναφέρει πως όταν σταματήσει ο κάθε θόρυβος (των λόγων, μα και των σκέψεων) αυτό που θα ακούσεις είναι ο ήχος του χρόνου – του δικού σου χρόνου, που, ίσως, δεν χάθηκε.